Συνάδελφοι

Η κατάσταση φαίνεται να είναι τραγική. Όμως, όπως και αν είναι η κατάσταση, δε νομιμοποιεί κανέναν να επιδιώκει τη ¨νύφη¨ να την πληρώσουν για μια ακόμη φορά τα γνωστά κορόιδα της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι.

Έστω και αν ο ελληνικός λαός τους έδωσε την εξουσία με ένα πολύ μεγάλο ποσοστό. Έστω και αν «..τα λεφτά που υπήρχαν…» πριν τις εκλογές, τελικά θα βρεθούν πάλι μέσα από τις δικές μας τσέπες…

Πως είναι δυνατό μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό οι άνθρωποι που ξεκλήρισαν τα ασφαλιστικά ταμεία ως πεινασμένες ύαινες, κάνοντας γιουρούσια με δομημένες συμπεριφορές στα αποθεματικά τους, σήμερα να λένε πως «..βάζουν πλάτη..» στη νέα ληστρική επιδρομή στα εισοδήματα των μονίμων υποζυγίων της ελληνικής κοινωνίας;

Πως είναι δυνατό οι θυσίες αυτού του έθνους να πέφτουν πάντα στο κενό και στις πλάτες των εργαζομένων;

Πως είναι δυνατόν ο μαύρος πλούτος από τη φοροδιαφυγή πάντα να κρύβεται;

Πως είναι δυνατό, για μια ακόμη φορά οι μισθωτοί , που πληρώνουν το 65% των άμεσων φόρων αυτού του κράτους, να πρέπει και πάλι να πληρώσουν και το σύνολο της αύξησης των έμμεσων φόρων (Φ.Π.Α, καύσιμα, ποτά, τσιγάρα);

Πως είναι δυνατό, την ώρα που με το υστέρημα του ελληνικού λαού, με τα 29 δις € του κράτους, οι τράπεζες διασώθηκαν όχι μόνο από την κατάρρευση αλλά αύξησαν και τα κέρδη τους, ενώ την ίδια ώρα στεγνώνουν την αγορά από χρήμα, με αποτέλεσμα χιλιάδες επιχειρήσεις να χρεοκοπούν και η ανεργία να καλπάζει ειδικά στους νέους;

Πως είναι δυνατόν να μιλάμε για κοινωνική συνοχή, την ώρα που τα παιδιά μας πλήττονται από την ανεργία, για την οποία δε φταίνε, με αποτέλεσμα να αρνούνται να κάνουν οικογένειες γιατί δεν μπορούν να τις συντηρήσουν;

Πως είναι δυνατό να έχουμε φτάσει σε αυτή την κατάντια; Και όμως είναι.

Όσο αφορά το νοσηλευτικό προσωπικό η κατάσταση είναι δυο φορές πιο τραγική.

Φέτος λόγω φορολόγησης των επιδομάτων και αύξηση της φορολογίας ο μηνιαίος μισθός μας θα είναι περίπου κατά 50€ μειωμένος.

Πέρυσι αύξηση δεν πήραμε. Για τα επόμενα 3 χρόνια το πρόγραμμα σταθερότητας δεν προβλέπει αυξήσεις.

Η θυσία του δώρου των Χριστουγέννων και του Πάσχα καθώς και του επιδόματος άδειας προτείνεται ως λύση στο οικονομικό αδιέξοδο.

Η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης πλήττει άμεσα το γυναικοκρατούμενο κλάδο μας. Και για τα βαρέα και ανθυγιεινά η κυβέρνηση εφαρμόζει πολιτική ¨της πάπιας¨.

Το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων (Τ.Π.Δ.Υ.) έχει καταρρεύσει. Κήρυξε στάση πληρωμών και έπεται η συνέχεια. Ο Ο.Π.Α.Δ. έχει χρήματα ως τα μέσα του καλοκαιριού.

Οι προσλήψεις εξαγγέλλονται για να μη γίνονται. Από 43.248 άτομα νοσηλευτικού προσωπικού στο ΕΣΥ το 2005 (απογραφή Κακλαμάνη), φτάσαμε στα 36.243 το 2007 (στοιχεία ΟΟΣΑ). Η πολιτική του προσλαμβάνω, δια εξαγγελιών συνεχίζεται, από τον θηλυκό Αβραμόπουλο του Υπουργείου Υγείας. (σημειωτέον αυτή δεν την αγγίζει τίποτε. Εμβολιάστηκε άλλωστε..).

Ένας προς 40 ήμασταν και έτσι θα μείνουμε. Πριν καταντήσουμε στα ψυχιατρεία….Ας απαντήσουμε στην τρέλα των ημερών που ζούμε με στάση ζωής, με στάση αγώνα. Το δικαίωμα στο μέλλον δεν μπορούν να μας το στερήσουν. Τα χρήματα να βρεθούν από τις offshore εταιρείες, από τις καταθέσεις του εξωτερικού, τα μερίσματα των μετόχων, από τα μπόνους και τις αμοιβές των παχυλά αμειβόμενων golden boys των τραπεζών και των εταιρειών, από τον μαύρο πλούτο, την φορολογική απάτη, την ακίνητη και κινητή μεγαλοπεριουσία.

Όσοι μας βλέπουν σαν «πρόβατα επί σφαγή» γελιούνται. Τα πρόβατα έχουν γίνει λύκοι. Οι ρόλοι άλλαξαν και αυτοί ακόμη δεν το κατάλαβαν. Αρκεί να το καταλάβουμε εμείς όλοι……

Κλείστε τα αυτιά σας στην καταστροφολογία.

Η ευθύνη ανήκει αλλού και έχει όνομα.

Να βάλουν πλάτη οι κλέφτες, οι ψεύτες και τα λαμόγια.

Ούτε μια κατάκτηση χάρισμα στους δολοφόνους των ονείρων μας.

Καμία υποχώρηση στην ληστρική επιδρομή των εισοδημάτων μας.

Η ΠΑΣΟΝΟΠ πιστή στους αγώνες για μια ακόμη φορά δηλώνει παρούσα.

Όλοι μαζί την Πέμπτη 18 Μαρτίου στην απεργία και στην πορεία στην Αθήνα.

Με τόλμη, γνώση, φαντασία, με αγώνα συνεχή και ανένδοτο, με την κοινωνία σύμμαχο και συμπαραστάτη μας,διεκδικούμε την αξιοπρέπεια μας, δεν χαριζόμαστε σε κανένα.

Να είμαστε όλοι εκεί